(25) Om begravningsbönen och att följa den avlidne till graven
(1) Allāhumma ‘ghfir lahu, wa ’rḥamhu, wa ʿāfihi, wa ʿfu ʿanhu, wa akrim nuzulahu, wa wassiʿmudkhalahu wa ‘ghsilhu bi ‘l-mā’i wa ‘th-thalji wa ‘l-baradi, wa naqqihi mina ‘l-khaṭāyā, kamā naqqayta ‘th-thawba ‘l-abyaḍa mina ‘d-danas, wa abdilhu dāran khayran min dārihi, wa ahlan khayran min ahlihi, wa zawjan khayran min zawjihi, wa adkhilhu ‘l-jannata, wa aʿidh-hu min ʿadhābi ‘l-qabri, wa min ʿadhābi ‘n-nār.
عَنْ أُمِّ عَطِيَّةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْها قالَتْ: "نُهِينَا عَنِ اتِّباعِ الجَنائِزِ وَلَمْ يُعْزَمْ عَلَيْنا" متفق عليه
Umm Atiyya, må Gud vara nöjd med henne, sade: “Vi kvinnor blev tillsagda att inte följa den avlidne till graven, men utan att det gavs något absolut förbud.” [Bukhari & Muslim]